پرش به محتوای اصلی
08/25/2019 - يكشنبه 3 شهريور 1398

آدمیت، فریدون (1299 ـ 10 فروردین 1387)

1396/12/23 155 هنرمندان و نام آوران rating
image
محقق و  مورخ. او در تهران به دنیـا آمـد. تحصیلات ابتدایی و  متوسطه را در دارالفنون به پایان رسانید. سپس در رشته حقوق و  علـوم  سیاسـی  دانـشگاه   تهران به تحصیل پرداخت. در سال 1319،  به استخدام وزارت امور خارجـه  درآمـد و  در  سـال  1321 فارغ التحصیل شد. پایان نامه‏اش را درباره زندگی و  اقدامات سیاسی امیرکبیر نوشت که دو سال بعد بـا  عنوان امیرکبیر و  ایران؛ پاورقی از تاریخ ایران با مقدمه استادش  به چـاپ  رسـید . در ایـن زمـان بـرای  مأموریتی پنج ساله به سفارت ایران در لندن اعزام شد. وی در آنجا،  به ادامـه تحـصیل پرداخـت
محقق و  مورخ. او در تهران به دنیـا آمـد. تحصیلات ابتدایی و  متوسطه را در دارالفنون به پایان رسانید. سپس در رشته حقوق و  علـوم  سیاسـی  دانـشگاه   تهران به تحصیل پرداخت. در سال 1319،  به استخدام وزارت امور خارجـه  درآمـد و  در  سـال  1321 فارغ التحصیل شد. پایان نامه‏اش را درباره زندگی و  اقدامات سیاسی امیرکبیر نوشت که دو سال بعد بـا  عنوان امیرکبیر و  ایران؛ پاورقی از تاریخ ایران با مقدمه استادش  به چـاپ  رسـید . در ایـن زمـان بـرای  مأموریتی پنج ساله به سفارت ایران در لندن اعزام شد. وی در آنجا،  به ادامـه تحـصیل پرداخـت و  در رشته تاریخ  سیاسی و  فلسفه سیاسی از دانشگاه (ال. اس. ای.) لندن،  مدرک  دکترا اخذ نمـود. رسـاله دکترای وی روابط دیپلماتیک ایران با انگلیس،  روسیه و  ترکیه عثمانی 1815-1830 بود. 
آدمیت پس از بازگشت به ایران در سال 1328،  سمت ها و  مأموریتهـای مهمـی را عهده دار شـد. از جمله: معاون اداره اطلاعات و  مطبوعات؛  معاون اداره کارگزینی؛  دبیر دوم سفارت ایران در لندن به عنوان نخستین تجربه اجرایی وی؛  دبیر اول نمایندگی ایران در سازمان ملل متحد،  از  سال 1333 تا 1338،  که تا رتبه وزیر مختاری در آنجا پیش رفت. وی در طول  این هشت سـال ،  مـشاغل  رسـمی  دیگری داشت،  از جمله: نماینده ایران در کمیسیون و ابـسته  بـه  شـورای  اقتـصادی  و  اجتمـاعی  ملـل  متحد؛  مخبر کمیسیون امور حقوقی در مجمع عمـومی  نهـم؛   نماینـده  ایـران  در کنفـرانس  ممالـک  آسیایی و  آفریقایی در باندونگ؛  سفیر کبیر  ایران در لاهه (1340 تا 1342) و  سفیر ایران در هنـد  به مدت دو سال . او تا سال 1359 و  برای مدت بیست سال،  مقام داور بین الملل در دیـوان  حکمیـت  لاهه را برعهده داشت. 
آدمیت در سال 1344،  مجدداً به ایران بازگشت و  به سمت مشاور عالی سیاسی وزارت امور خارجه منصوب شد. او همان سال تقاضای بازنشستگی نمود و  از خدمات دولتی اسـتعفا داد . در سـال  1357،  با تشکیل مجدد کانون نویسندگان ایران ،  ریاست نخستین جلسه را برعهده گرفت،  اما  چندی بعـد  از آن کناره گیری کرد. وی از اواخر دهه 40،  گوشه نشینی اختیار نموده و  مشغول نگارش شد.  
او بیش  از 25 عنوان کتاب و  مقاله درخصوص مهم ترین حوادث سیاسی ــ اجتمـاعی ایـران و  تـاریخ مشروطه تألیف و  منتشر کرده است. روش وی در تاریخ نگاری به گفتـه خـودش،  تحلیلـی ـ انتقـادی بود. برخی از این آثار عبارت انـد از: امیـر  کبیـر  و  ایـران  (1324)؛  جزایـر  بحـرین : تحقیـق  در تـاریخ  دیپلماسی و  حقوق بین الملل (به زبان  انگلیـسی در نیویـورک،  1334)؛  فکـر آزادی و  مقدمـه نهـضت مشروطیت ایران  (1340)؛ اندیشه های طالبوف تبریزی  (1346)؛ اندیشه های میرزا فتحعلی آخونـدزاده (1349)؛ اندیشه ترقی و  حکومت قانون (1351)؛ فکـر دموکراسـی اجتمـاعی در نهـضت مـشروطیت ایران (1354)؛ ایدئولوژی نهضت مشروطیت  ایران (جلـد یـک 1355،  جلـد دو 1370)؛ اندیشه های میرزا آقاخان کرمانی ( 1357)؛  مجلس اول و  بحران آزادی (1370) و  تاریخ فکر از سومر تا یونـان و روم (1375). 
فریدون آدمیت در 87 سالگی،  پس از تحمل یک دوره درد ناشی از بیماری گوارشی،  درگذشت. 
محل دفن: قطعه 76 / ردیف 50 / شماره 16  
منابع 
  http://www.asriran.com http://www.borhan.ir http://www.fa.wikipedia.org   http://www.tabnak.ir http://www.wahr.irhttp://www.hamshahrionline.ir http://www.pezeshki.blogfa.com http://www.seymare.com
ـفهرست مستند اسامی مشاهیر و  مؤلفان. به کوشش مرضـیه هـدایت و  شـهره دریـایی؛  بـا همکـاری راضیه رحیمی پور و  مریم حاتمی. تهران: سازمان اسناد و  کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران،  1382.


  نظرات

هیچ نظری ثبت نشده است.